Zeker waar

Na het grootste deel van mijn dag besteed te hebben aan het leuker maken van dit blog leek het me een goed idee om maar wat content te genereren. Niet alleen de achtergrond (ja, dat is Lugano) is nieuw, ook de twitter-updates en flickr-foto’s aan de zijkant zijn erbij gekomen.

Ik woon nu ongeveer twee weken in Lugano en inmiddels heb ik alle praktische zaken wel geregeld. Ik heb mijn appartement ingericht, een Zwitsers mobiel nummer aangeschaft, de wifi van Julian (mijn begeleider/buurman) stabiel aan de praat gekregen zodat ik ook thuis internet heb, maar een flickr pro account aangeschaft om mijn foto’s kwijt te kunnen, ik weet waar de leuke kroegen en discotheken zitten en ik heb zelfs een Zwitserse bankrekening

In de afgelopen weken heb ik me alles behalve verveeld. Nou is dat voor een groot deel te wijten aan al het geregel en het paper waar ik in mijn vorige post over vertelde (we kregen na vorige week vrijdag nog twee weken uitstel, de experimenten draaien dit weekend en komende week moeten we iets van de resultaten zien te maken). Maar ook omdat ik me blijkbaar prima kan vermaken hier. Ik heb een hoop Java geprogrammeerd voor de resultaten van het onderzoek, twee seizonen Nip/Tuck en een handjevol films gekeken, veel met Lisanne geSkypet, wat andere programmeer dingetjes gedaan en zelfs dingen zonder laptop!

Zo ben ik gister nog een beetje brak van de avond ervoor (toen ik na het uitgaan nog om 4:00 eitjes aan het bakken was met Julian) samen met Julian, Tom (iemand anders van IDSIA) en zijn vriendin meegeweest wandelen richting de top van Monte Generoso. Een klim van rond de 600 naar 1300 meter. Toen Edwin, Flipke, Joost en Michiel hier vorige week langskwamen zijn we ook al een andere berg opgeweest, de Monte Bre, maar die was een stuk minder hoog en steil en bovendien hebben we een groot deel van de afstand met de Funicular afgelegd. Na een korte nacht slaap was het dus best een heftige klim, maar toen we uiteindelijk op het hoogste punt aankwamen (op de grens van Zwitserland en Italië) was het uitzicht ook zeker de moeite waard.

Verder is er in Lugano niet heel veel te beleven. Er zijn een paar leuke kroegen die al om 1:00u dicht gaan, wat discoteken die over het algemeen een beetje té eentonig zijn en een gekraakte fabriek waar je nooit echt weet wat je kan verwachten. Vorige week was er een vet GOA feestje, maar de week ervoor was er punkachtige teringherrie die door moest gaan voor ska, en de Electro-HipHop van afgelopen vrijdag was op zich wel aardig, maar een beetje té wisselvallig en waus.

Met Mooi Man hadden we jammer genoeg geen tijd meer om een bootje te huren en het meer op te gaan, maar dat is zeker nog iets dat ik een keer wil proberen.

Één van de dingen waar ik tegenop zag die me mee zijn gevallen is alleen eten. Ik vind koken best leuk, en ik weet ook altijd wel wat lekkers te maken, maar koken voor jezelf is gewoon een stuk minder leuk dan met meer mensen. Gelukkig hebben ze hier de gewoonte om ’s middags warm te eten. Vaak is het pizza of pasta in een van de restaurants om de hoek of in de mensa onderin het gebouw. Veel mensen eten dan ’s avond geloof ik ook gewoon een warme maaltijd, maar ik heb meestal aan een paar broodjes genoeg. Elke dag uit eten is natuurlijk wel een stuk duurder dan zelf koken (al liggen de prijzen tussen de En een paar broodjes smeren en opeten terwijl je je mail leest is gewoon een stuk minder saai.

Kortom: ik vermaak me wel. Ik heb nog steeds niet echt een idee wat mijn afstudeeropdracht gaat zijn, maar dat komt volgende week wel

Nou is het boeken van een enkele reis naar een stad waar je nog nooit geweest bent met tientallen kilo’s bagage om in een appartement te trekken wat je nog nooit van binnen gezien hebt al een beetje vreemd, maar mijn eerste dag in Lugano was zo mogelijk nog meer opwindend. Het voelde een beetje of ik in Lugano uit een boemeltreintje gestapt was en (na drie uur overstaptijd welliswaar) overstapte op een Hogesnelheidstrein waarvan de bestemming nog verre van bekend is.

Ik werd opgehaald door Cinzia, wiens regelskillz ook door de rest van IDSIA geprezen worden. Zij heeft er voor gezorgd dat ik na mijn beslissing om naar Lugano te gaan niet veel meer hoefde te doen dan het opsturen van een paar pasfoto’s en het tekenen van een huurcontract. Samen met haar reed ik naar mijn nieuwe appartement waar ik nog net de plof van mijn koffers op de grond kon horen voordat we weer in de auto zaten richting IDSIA. Daar aangekomen mocht ik handjes schudden met iedereen die al wel aanwezig was, want de meesten kwamen na tienen aan.

Toen bereikte ik het eerste station: mijn bureau. Eventjes had ik de tijd om bij te komen, mail te lezen, te twitteren toen het fluitje ging en de trein verderraasde langs gesprekken over Go en de toepassing van neurale netwerken daarop, een praatje over het gebruik van evolutionaire algoritmen in quantumcomputers, meer gesprekken over het bouwen van lerende systemen in Quake of Unreal Tournament en uiteindelijk zelfs het idee om in een week een paper te schrijven voor een conferentie die eraan komt.

De trein raasde door tot de pizzeria om de hoek, waar we lunchten met pizza en een hoop grappen over de Duitser die bang was dat het bureau waar hij graag naar toe wilde verhuizen tijdens de lunch bezet zou worden door de Rus die die middag aan zou komen. Er lopen op IDSIA een hoop nationaliteiten rond, ik heb in de eerste dag al mensen ontmoet uit Luxemburg, Nederland, Duitsland, Zweden, Rusland en Zwitserland uiteraard.

De middag was niet veel anders dan de ochtend, meer interessante gesprekken en gezelligheid. Uiteindelijk weet ik nog steeds niet wat mijn afstudeeronderwerp is, maar ga ik de komende week werken aan een lerend systeem met multiobjective fitness functions voor TORCS. In normaal Nederlands: Ik ga proberen de computerspeler in een racespelletje niet alleen zo snel mogelijk te laten rijden, maar ook zo menselijk mogelijk (en met wellicht nog meer restricties). Omdat het over het algemeen niet meer moeilijk is om een computerspeler in een spel heel goed te maken, wordt het namenlijk steeds belangrijker dat het gedrag van computerspelers meer op mensen lijkt, zodat uiteindelijk het spel voor de speler interessanter wordt.

Als dat idee allemaal lukt en ik binnen een week interessante resultaten kan genereren, heb ik binnen een week al meegewerkt aan een paper voor een conferentie. Hoe cool is dat?

Een compilatie van de foto’s die ik maakte toen ik drie uur voor het station van Lugano zat te wachten op de persoon die me op zou halen. De lichtjes in de lucht bleken ineens een berg te zijn.