Zeker waar

Zo vlak voordat ik weer naar Nederland kom (ik ben er van 19 december t/m 10 januari) nog even een update. Zo hoef ik hopelijk straks niet iedereen dezelfde verhalen te vertellen en weet ik ook meteen of mensen dit daadwerkelijk lezen

Paper

Het paper waar ik het over had is inmiddels af en submitted naar de conferentie. Ergens in februari horen we of hij accepted is. Ik ben eerste auteur, maar ik heb met Julian afgesproken dat als het accepted wordt hij naar de conferentie gaat. De inhoud heb ik in mijn vorige posts al een beetje uitgelegd, maar mocht je niks te doen hebben in de kerstvakantie, kun je hem ook downloaden.

Afstuderen

De bot rent naar de muur

Ik heb eindelijk een beetje een idee wat mijn afstudeeronderwerp gaat worden. Op dit moment ben ik bezig met met het aansturen van bots in FPS’s. Van wát in wát? Bots, dat zijn de zogenaamde Non Playing Characters (vaak je tegenstanders) in First Person Shooters, dat zijn gewoon schietspelletjes, zoals Quake en Unreal Tournament. Wat ik probeer te doen is de bots te laten rondlopen in de map (de wereld waarin je het spelletje speelt) zonder dat ze vooraf gedefiniëerde informatie hebben over hun omgeving. In de huidig spellen is het vaak zo dat er bij elke map ook een aantal ‘navigation points’ wordt gedefiniëerd. Aan de hand daarvan kunnen de bots de routes door de map naar interessante plaatsen, zoals wapens en health, vinden.

Mijn idee is nu om die ‘navigation points’ niet meer te gebruiken, maar de bot een aantal afstandssensoren te geven waarmee hij de muren kan ‘aftasten’. Verder krijgt hij de afstand en de hoek tot zijn doel. En voor de rest zoekt hij het zelf maar uit. En hoe moet de bot dat dan precies uitzoeken? Door het evolueren van neurale netwerken, oftewel neuro-evolutie. Hoe dat precies werkt kun je lezen op de wikipedia pagina’s, dat ga ik nu niet uitgebreid uitleggen. Als je echt geinteresseerd bent, wil ik het vast ook wel toelichten in een goed gesprek of chat

De minigun waar ze naar toe moeten

Goed. Daar ga ik dus mee aan de slag. De setup van de omgeving heb ik nu zo ongeveer rond: Unreal Tournament 2004 samen met Pogamut. En ik heb nu bots die in het begin heel hard tegen de muur aan lopen en uiteindelijk zijn er ook een aantal die hun doel bereiken: De minigun aan de andere kant van de kamer

Probleem is nog wel dat de evaluatie van mijn fitness functie nog niet altijd hetzelfde oplevert. Dat wil zeggen dat elke keer als ik een bot in een map neerzet, hij net iets anders zal doen dan de vorige keer. Hierdoor moet ik elk individu x keer evalueren en het gemiddelde nemen, waardoor mijn experimenten een factor x langer duren. Wellicht dat een niet evolutionaire methode (Reinforcement Learning bijvoorbeeld, waar ze hier ook gave dingen mee doen) uiteindelijk effectiever blijkt.

Dvorak

Sinds een paar weken typ ik nu tien-vingerig Dvorak. Toen ik veel moest lezen (en dus weinig computeren) besloot ik dat het een ideale manier was om mezelf te forceren alleen te een computer aan te raken als het echt noodzakelijk was. Typen was de eerste  dagen ronduit frustrerend, dus ik heb niet veel meer gedaan dan wat typlessen. Inmiddels typ ik al vrij aardig. Nog lang niet foutloos en nog niet zo snel als voorheen, maar het is wel acceptabel genoeg om te blijven gebruiken.

Ik heb er voor gekozen om in eerste instantie de toetsen op mijn toetsenborden wel om te zetten naar de nieuwe indeling, zodat ik een beetje kan spieken en de layout sneller in mijn hoofd (maar minder snel in mijn vingers) heb. Ik merk dat ik nu prima blind kan typen, maar er blijkbaar nog wel een beetje van afhankelijk ben wat er op de toetsen staat. Als ik namenlijk op mijn laptop zelf typ (waar ik de toetsjes nog niet veranderd heb), raak ik soms helemaal in de war als ik per ongeluk naar de toetsen kijk

IDSIA lunch

Zometeen is er als tegenhanger van het groots opgezette, maar enigszinds sneue kerstdiner van SUPSI (een instituut waar IDSIA  banden mee heeft/onderdeel van is, welke van de twee is me nog steeds niet helemaal duideliijk) een IDSIA lunch. Deze heeft geen gratis bier tijdens het eten, en is niet gratis om aan deel te nemen, maar het vermaak dat geregeld is moet dat van het SUPSI diner ruimschoots kunnen overtreffen. In plaats van een loterij waarin oa het vriendje van de lootjestrekker en één van de hoofden von SUPSI wonnen en een slechte coverband die alles playbacked, is er nu aan iedereen gevraagd om iets voor te bereiden. De exacte opdracht luidde:

during lunch everybody (possibly as part of a team) must briefly entertain the others for 1-5min or so, for example:

1. Tell a joke, recite a poem, sing a song, or give a speech
2. Imitate another IDSIAno or celebrity; make us guess whom
3. Bring an instrument for a solo or a mini concert with others
4. Do a Brazilian fight dance, or a one-armed handstand, or at least try
5. Recruit assistants for a stupid game and make them do funny things
6. Show and tell: Bring something you like and tell us why
7. Something else - no limits!

Hoe dat is uitgepakt is straks een mooie vraag om een gesprek mee te beginnen, want over 23 uur, 02 minuten en 36 seconden stap ik uit de trein in Utrecht!