Zeker waar

Nou is het boeken van een enkele reis naar een stad waar je nog nooit geweest bent met tientallen kilo’s bagage om in een appartement te trekken wat je nog nooit van binnen gezien hebt al een beetje vreemd, maar mijn eerste dag in Lugano was zo mogelijk nog meer opwindend. Het voelde een beetje of ik in Lugano uit een boemeltreintje gestapt was en (na drie uur overstaptijd welliswaar) overstapte op een Hogesnelheidstrein waarvan de bestemming nog verre van bekend is.

Ik werd opgehaald door Cinzia, wiens regelskillz ook door de rest van IDSIA geprezen worden. Zij heeft er voor gezorgd dat ik na mijn beslissing om naar Lugano te gaan niet veel meer hoefde te doen dan het opsturen van een paar pasfoto’s en het tekenen van een huurcontract. Samen met haar reed ik naar mijn nieuwe appartement waar ik nog net de plof van mijn koffers op de grond kon horen voordat we weer in de auto zaten richting IDSIA. Daar aangekomen mocht ik handjes schudden met iedereen die al wel aanwezig was, want de meesten kwamen na tienen aan.

Toen bereikte ik het eerste station: mijn bureau. Eventjes had ik de tijd om bij te komen, mail te lezen, te twitteren toen het fluitje ging en de trein verderraasde langs gesprekken over Go en de toepassing van neurale netwerken daarop, een praatje over het gebruik van evolutionaire algoritmen in quantumcomputers, meer gesprekken over het bouwen van lerende systemen in Quake of Unreal Tournament en uiteindelijk zelfs het idee om in een week een paper te schrijven voor een conferentie die eraan komt.

De trein raasde door tot de pizzeria om de hoek, waar we lunchten met pizza en een hoop grappen over de Duitser die bang was dat het bureau waar hij graag naar toe wilde verhuizen tijdens de lunch bezet zou worden door de Rus die die middag aan zou komen. Er lopen op IDSIA een hoop nationaliteiten rond, ik heb in de eerste dag al mensen ontmoet uit Luxemburg, Nederland, Duitsland, Zweden, Rusland en Zwitserland uiteraard.

De middag was niet veel anders dan de ochtend, meer interessante gesprekken en gezelligheid. Uiteindelijk weet ik nog steeds niet wat mijn afstudeeronderwerp is, maar ga ik de komende week werken aan een lerend systeem met multiobjective fitness functions voor TORCS. In normaal Nederlands: Ik ga proberen de computerspeler in een racespelletje niet alleen zo snel mogelijk te laten rijden, maar ook zo menselijk mogelijk (en met wellicht nog meer restricties). Omdat het over het algemeen niet meer moeilijk is om een computerspeler in een spel heel goed te maken, wordt het namenlijk steeds belangrijker dat het gedrag van computerspelers meer op mensen lijkt, zodat uiteindelijk het spel voor de speler interessanter wordt.

Als dat idee allemaal lukt en ik binnen een week interessante resultaten kan genereren, heb ik binnen een week al meegewerkt aan een paper voor een conferentie. Hoe cool is dat?